Dat het normaal is om zoiets tegen elkaar te zeggen kan alleen maar omdat het normaal is om niet jezelf te zijn. Je net iets groter, sterker, slimmer, zwakker of dommer voordoen dan je bent, is heel gewoon. Niet omdat we niet onzeker of zwak mogen zijn, maar omdat we denken dat we dat niet mogen zijn. Het mag wel, alleen niet iedereen zal vol liefde op je reageren.

Dit filmpje laat heel erg leuk, bijna hillarisch voelen wat dat is; jezelf zijn. Maar vooral laat het je voelen dat wij mensen zo graag ergens bij willen horen. Bij mannen met snorren in de automatenkantine bijvoorbeeld …

.

Foto: Clover Flickr

Lees ook: Man en emoties

Een kort verhaal van Martijn Brugman:

Nee, dit is geen verhaal over een geïntegreerde Marokkaan. Dit verhaal gaat over fietsen.

Bij een literair praatprogramma over wielrennen hadden een aantal schrijvers plaatsgenomen achter een tafel waaronder gespreksleider Marcel Rözer, de irritante journalist Guus van Holland, de grappige schrijver Jaap Robben, de Belgisch wielerauteur Philip Hoorne en de enige schrijver in Nederland die kan zeggen dat hij op de flanken van Alpe d’Huez de grote Bernard Hinault de vernieling in reed, Peter Winnen.

Peter Winnen las voor uit zijn memoires terwijl we op een groot televisiescherm konden zien hoe hij op z’n gemakkie Hinault uit het wiel reed. Hij vertelde dat het eigenlijk jeugdige overmoed was, dat hij vlak voor de finish echt geen zin meer had in fietsen en dat je mensen die je overgieten met flessen water intens kunt haten.

Later vroeg Marcel Rözer de gasten wie hun wielerhelden waren. De namen Bernard Hinault, Joop Zoetemelk, Eddy Merckx en Roger de Vlaeminck vielen en er volgden mooie verhalen over hun heldendom.

Maar niet zo mooi als het verhaal over mijn eigen wielerheld. De Marokkaan op zijn bakfiets.

Ik hoorde wielrenner Gert-Jan Theunisse ooit over hem vertellen. Gert-Jan fietste tijdens een hoogtestage door het Rifgebergte in Marokko. Ineens fietste voor hem een jongen op een bakfiets de steile weg op.

Na een tijdje merkte Gert-Jan dat de afstand tussen hem en de bakfiets maar niet kleiner werd. Gert-Jan dacht: als je zo hard op een bakfiets een berg op rijdt dan moet je profwielrenner worden. Hij besloot de Marokkaan op de bakfiets in te halen om het hem te zeggen.

Niet dat de Marokkaan op de bakfiets ook daadwerkelijk profwielrenner is geworden. Gert-Jan Theunisse, bergkoning van de Tour de France, kreeg het gat niet dicht gereden.

© Martijn Brugman, 2009

Foto: Mark Stosberg Flickr

Prachtig gemaakt filmpje. Bijzonder om te ervaren hoe mijn hoofd gedachten maakt bij de beelden die ik zie. Dat ik verbanden bedenk die er misschien helemaal niet zijn.

Symmetry from Everynone on Vimeo.

Ik heb natuurlijk werkelijk geen idee. We leven in een wereld waarin dat niet zo is. Maar wat als je de wereld van nu zou nemen en je zou dat wat je niet verteld wordt wel te horen krijgen?

Dan krijg je dit: een prachtig filmpje van www.2be.be.

‘Wat Als’ is acht afleveringen sketches op de Belgische televisie vanaf april 2011. Het doet aan Monthy Python denken. ‘Wat Als’ neemt de kijker mee naar het leven zoals het nét niet is. Elke sketch is het antwoord op een hypothetische vraag. Elke vraag begint met “Wat Als”. Het is een rollercoaster aan sketches, met slechts één zekerheid: er zijn geen zekerheden meer. Hier vind je veel van de andere filmpjes.

Foto: Paul Goyette Flickr

Soms kom je filmpjes tegen die wonderschoon zijn. Dit is er ook zo eentje. Het stelt een vraag. Een hele simpele, en laat zien wat er dan gebeurt.

.

.

Dit korte filmpje laat dit prachtig zien met een flinke portie drama. Niet alleen door een meisje de hoofdrol te geven, maar ook omdat ze iets doet dat erg ver gaat…

Wanneer heb jij voor het laatst een beetje gelogen omdat beter uitkwam?

.

Het filmpje is een fictieve commercial, gemaakt door Rogier Hesp van L-A-D-A een Nederlands bedrijf, en heeft de Young Director’s Award gewonnen op het ‘Oscars van de reclame’ ‘filmfestival’ in Cannes. Het filmpje is overigens gewoon in IJmuiden opgenomen, het meisje is Nederlands, de moeder Nieuw Zeelands en het beeld is gespiegeld zodat het stuur links zit.

Een met toestemming overgenomen voorwoord uit het boekje “De ziel van Putter”, geschreven door Pauline van de Ven:

Mijn opa was er de man niet naar om je te troosten met het soort sprookjes waar de meeste volwassenen mee aankwamen.
«Je hart is als de wereld,» zei hij. «In je hart zijn veel landen en ieder land is anders.
Er groeien andere bloemen en planten. Er vliegen andere vogels. Er wordt een andere taal gesproken. Ieder land heeft maar één bewoner. En jou natuurlijk, want jij woont in alle landen tegelijk. In het ene land woon je liever dan in het andere. Misschien woont daar iemand met wie je om dezelfde dingen kunt lachen, of met wie je om dezelfde dingen bedroefd wordt. In sommige landen woont misschien iemand die lekkere bitterkoekjespudding kan maken of prachtig piano kan spelen. Daar ben je misschien ook graag. Het langst woon je met je vader en moeder. Zo is het voor iedereen.»

«O,» zei ik. Tot nu toe dacht ik dat ik het was die in het land van mijn vader en moeder woonde. Maar blijkbaar hadden zij ook bij mij gewoond. «Ieder mens heeft een hart vol met landen,’ zei hij. «Kinderen net zo goed als volwassenen.» «Wat gebeurt er nu met mammies land?» vroeg ik.
«Dat blijft zoals het is,» zei hij. «In sommige landen kun je wel weer eens iemand anders laten wonen, maar niet overal. Landen van mensen van wie je veel gehouden hebt, blijven onbewoond. Jij bent de enige die daar kunt komen.»
Dat vond ik wel een geruststellende gedachte.
«Eén ding spreken we af,» zei hij. Hij legde zijn hand op mijn hoofd en ik rook de geur van sigaren die uit zijn snor opsteeg.
«Goed,» zei ik alvast.
«Je mag het lege land niet afsluiten,» zei hij.
Hij keek me aan. Ik knikte nog maar eens. Ik had geen idee wat hij bedoelde.
«Eerst is het een woestijn, dat land,» zei hij. «Een reuze kale boel. Daar moet je aan wennen. Maar je moet geduld hebben. Na drie jaar groeit daar gras. Na vier jaar staan er bloemen en struiken. Na vijf jaar staat er een lucht boven die blauwer is dan andere luchten, de vogels vliegen er sneller en fluiten harder, de wind blaast er met groter tederheid. Het water is er koud en schoon, de stilte is dieper en de nacht zaait geen losse sterren, maar een sterrenhemel die jouw wereld zal verbinden met die van alle anderen.»
Hij schoof het bandje van een sigaar en gaf het me. Verstopt in een grijze wolk zei hij: «Als je daar eenmaal bent, zul je merken dat het lege land vruchtbaarder is dan je andere landen. Het is een bron, een sleutel. Je mag het niet afsluiten. Blijf er wonen.»

Dat was vijfendertig jaar geleden. Het land waar mijn opa leefde is al vele jaren leeg. Nog vaak doe ik het hek open dat piept en knarst omdat het nodig gesmeerd moet worden. Het staat op een kier, want ik sluit het niet af. Er hangt nog vaag de geur van het rozenhout van lege sigarenkistjes. Alles liet ik, zoals het was. De tegels verzakten en braken in stukken. De wind floot tussen de pilaren van de huizen die hij gebouwd had. Na een tijdje stortten ze in. Toen bestond het land alleen nog maar uit een berg puin. Het was een kale bedoening. Nu en dan gooide ik wat stenen opzij om het pad vrij te houden. Het was niet wat je noemt een schilderachtige wandeling. Maar de tijd verstreek en op een dag verscheen er een groen waas over de rommel en even later stond er gras. En toen gebeurde met het land van mijn opa wat er eerder met het land van mijn moeder was gebeurd. De wind zaaide bloemen en struiken en hier en daar zelfs een jonge eik en een populier. Na vijf jaar stond er een lucht boven die blauwer was dan andere luchten, de vogels vlogen er sneller en zongen harder, een tedere wind ritselde in de populieren. Het water is er koud en schoon, de stilte diep en vredig en de nacht brengt een sterrenhemel die alle werelden met elkaar verbindt. Probeer daaraan te denken als het een kale boel is om je heen. Sluit leeg land niet af. Blijf er wonen.

Amsterdam,
15 mei 2001

Uit het prachtige boekje: De ziel van Putter

Gepubliceerd met toestemming van de auteur © Pauline van de Ven.

“Keihard roodkapje. Feiten en nog eens feiten. We willen de waarheid en niets dan de waarheid. Geen romantiek. Geen ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Roodkapje en haar natuurlijke habitat ontleed tot op het bot.”

Dit werkelijk prachtige filmpje is gemaakt door Tomas Nilsson, die tijdens zijn studie de opdracht kreeg om een herinterpretatie van het Roodkapje te maken. Dat is gelukt.

Het resultaat is verbluffend en de muziek is meeslepend vet. Alles wat je altijd al over Roodkapje wilde weten en je niet verteld is!
.

.

Animatie: Tomas Nilsson Muziek: Slagsmålsklubben

We zijn allemaal ergens goed in. Bij de een is dat heel duidelijk zichtbaar. Bij de ander ligt het soms onder de oppervlakte.

Deze jongen, Danny MacAskill, is heel erg goed met zijn fiets. Héél erg goed. Zijn eerste filmpje op youtube is 22 miljoen keer bekeken. Ik denk dat ie nu fulltime fietst…

.

.

Alleen al de muziek is fantastisch. En dan die beelden. De druppels, het glas, de rook uit de schoorstenen, het gure weer, de stap in de plas….

Ik zal er niet meer over zeggen. Geluid aan… HD aan… Een klik op het maximaliseer knopje… Gegarandeerd kippenvel!

.

Nuit Blanche from Spy Films on Vimeo.

Wil je ook zien hoe ze hem gemaakt hebben? Kijk dan hier.

Prachtig Frans filmpje over koffieverslaving.

.

Michael Dudok de Wit is een Nederlands animator, filmregisseur en illustrator. Aan het eind van de middelbare school al wist hij dat hij tekenfilms wilde maken. Zijn films zijn prachtig en ontroerend.

Hieronder staat de film Father en Daughter. In 2000 bekroond met een Oscar, een Academy Award en een BAFTA award! Je kunt hem ook fullscreen in HD kijken, dan is ie nog mooier, en vergeet het geluid niet…

.

Een gastbijdrage van: Liesbeth Jongkind

Er zijn mensen die bleekgroen bij mij aanbellen en mensen die meteen roepen ‘wat heb jij een prachtig uitzicht’. Dat komt doordat ik officieel op vier hoog woon, maar in werkelijkheid op de zevende. Dat is even schrikken als je hoogtevrees hebt en nietsvermoedend uit de lift stapt.

Er zijn ook mensen die hijgend aanbellen. Die hebben liftvrees. Ik niet. Zelfs vastzitten lijkt me wel een interessante ervaring: dan mag je eindelijk op dat knopje drukken waarmee je verbinding krijgt met de Schindler Alarmcentrale.

Onze lift is dertig jaar oud. Laatst heeft hij nieuw linoleum gekregen en nieuwe knopjes van roestvrij staal waarop je ook in braille kunt lezen waar je allemaal heen kunt. Maar zijn geheugen – waar moest ik ook alweer heen en in welke volgorde – is nog even beroerd als eerst. Soms gaat hij wel drie keer langs mijn etage voor hij wil stoppen. Daarover klagen we wel tegen elkaar als we niet alleen in de lift staan, maar niemand belt de huismeester die Fred heet en het echt hartstikke druk heeft. Laat die lift maar schuiven, denken we, daar is vast niks aan te doen, want anders deed Fred dat wel.

Maar gisteravond schudde de lift ineens van links naar rechts terwijl hij naar beneden ging, zei steeds heel hard krrrrr! krrrr! en stopte vijftien centimeter te laag. Maar dat is een opstapje van niks natuurlijk. En Fred was al naar huis.

‘Hij maakt wel een erg raar geluid hoor,’ zei ik nog tegen het meisje dat erin ging toen ik eruit stapte. Ze lachte stoer terug.

Toen ik ´s nachts thuis kwam deed de lift het helemaal niet meer en vanmorgen kwam ik halverwege het trappenhuis twee mannen in Schindler-pakken tegen.

‘Komt u voor de lift?’ vroeg ik. ‘Hij maakte echt een heel raar geluid gisteren.’

‘Dat hebt u toch wel meteen gemeld hè?’ vroeg de ene man streng.

‘Het rechter wiel is helemaal versleten!’ zei de andere verwijtend.

Ik begon maar snel over de geheugenklachten. Maar dàt hoorde zo, zeiden ze. Opwaartse roep had voorrang boven neerwaartse roep. ‘Dus die valt er dan uit, hè. Elke keer weer.’

Ik deed maar alsof ik het snapte.

Ik wist ook al niet dat liften wielen hadden.

Liesbeth Jongkind, nrc next 19 februari 2010, Foto: Flickr

Wij mensen hebben de neiging te geloven dat wanneer kinderen maar goede cijfers halen op school dat het dan wel goed komt met ze en de wereld waarin ze gaan leven. Maar is dat wel zo?

De kinderen die we nu opleiden zijn over 15 jaar volwassen en niemand heeft enig idee hoe de wereld er over 15 jaar uitziet. Toch menen we te weten dat als ze maar goed in taal en rekenen worden dat het dan wel goed komt.

Sir Ken Robinson is expert op het gebied van creativiteit en gelooft dat wat we voor de toekomst nodig hebben is creativiteit. Maar bovenal gelooft hij dat we allemaal creatief geboren worden, en dat scholen die creativiteit om zeep helpen. Niet omdat scholen dat willen, maar omdat we wereldwijd creativiteit als onbelangrijk beschouwen.

Juni 2006 gaf Ken Robinson onderstaande prachtige, vrolijke en vreselijk inspirerende lezing op TED, waarin hij uitlegt hoe we kinderen les geven en wat het effect daarvan is op onze creativiteit. Het filmpje is inmiddels 4 miljoen keer bekeken en dat is niet voor niets. Ken Robinson is een begenadigd spreker met een heerlijk gevoel voor humor.

Zijn verhaal heet “Do schools kill creativity?” Onder het filmpje kun je de Nederlandse ondertiteling aanzetten als je dat wenst (klik op ‘view subtitles’ en kies ‘Dutch’).

Geen filmpje zichtbaar klik dan hier en bekijk ‘m op Youtube.

Wil je meer lezen over zijn visie? Er is een boek van hem in het Nederlands vertaald met de titel: Het element. Een boek over het samenkomen van passie en talent.

Foto: TED / James Duncan Davidson

Chimamanda Adichie is een Nigeriaans auteur en verhalenvertelster. Ze woont in zowel Nigeria als Amerika. Met groot inlevingsvermogen schrijft en spreekt ze over Afrika en Amerika. In juli 2009 sprak ze op TED.

TED is een jaarlijkse conferentie met de beste bekende en onbekende sprekers ter wereld. Gehouden in Californië, Oxford en India. TED heeft als motto “Ideas Worth Spreading”, en dat doen ze. Iedere presentatie duurt 20 minuten en komt kosteloos en zonder copyright op internet. Het zijn er al ruim 600!

TED gaat over uitvindingen of ontdekkingen, maar vooral over  fabelachtige visies van immer bijzondere of bijzonder gewone mensen. Gebracht met heel veel passie en liefde voor een vak of manier van kijken.

Dit vind ik nog steeds de mooiste: Chimamanda Adichie. Omdat ze met ongelooflijk veel mededogen en inlevingsvermogen praat over zichzelf en anderen. Ze verteld vol humor en laat je op een andere manier kijken naar iets dat we allemaal kennen. Haar verhaal heet “The danger of a single story” (onder het filmpje kun je de Nederlandse ondertiteling aanzetten als je dat wenst).

Lees hier meer over Chimamanda Adichie. Meer filmpjes kijken kan op www.ted.com.

]]> http://www.jasperjobse.nl/inspiratie/chimamanda-adichie/feed/ 0