Een gastbijdrage van Inez van Deudekom:

Het speelde op kinderdagverblijf Dikkertje Dap, twaalf jaar geleden. Omdat het mijn manier van werken met ouders en kinderen voorgoed heeft veranderd, neem ik jullie mee terug in de tijd.

Elke morgen rent Jaimy, een driejarig jongetje, als eerste naar binnen. Al zijn cellen staan vanaf het eerste moment op actie en lol maken. Jaimy is een enorme druktemaker, hij is altijd in beweging en zijn stemmetje is de hele dag te horen. Op een ochtend loopt hij langzaam en zwijgend naar binnen, met gebogen schouders en gebogen hoofd. Hij gaat duidelijk gebukt onder iets ergs. ‘Wat is er gebeurd?’, vraag ik geschrokken. Zijn moeder antwoordt dat Jaimy het zelf wil vertellen. Jaimy durft me niet aan te kijken, ook niet als hij op de aankleedtafel zit. Heel zacht fluistert hij: ‘Mijn papa is een boef.’

‘Jouw papa is de liefste papa van de wereld’, roep ik spontaan uit. Met een ruk gaat zijn hoofd omhoog. Hij kijkt me recht aan. Zijn ogen tasten mij af. Meen ik het echt? Dan slaakt hij een hele diepe zucht. Zijn verdriet is op slag verdwenen. Zijn opgeluchte blik raakt mij in het diepst van mijn ziel.

Moeder vertelt me wat er aan de hand is. Jaimy speelde met haar ex in de speeltuin van de gevangenis. Pas toen hij mee naar binnen wilde, kreeg hij te horen dat papa in de gevangenis zat. Bij het afscheid van zijn vader was Jaimy ontroostbaar geweest.

Moeder en ik kijken samen vertederd naar Jaimy, die intussen een tekening voor papa maakt. Voor één keer mag hij op onze draaistoel aan ons bureau zitten.

Een paar weken later, vader is inmiddels weer thuis, zingt Jaimy: ‘kuthoer, kuthoer’, terwijl hij in de speelgang rondjes fietst. In een mum van tijd schreeuwen de andere kinderen mee. Jaimy vertelt dat papa het woord tegen oma roept, als ze ruzie hebben. Ik zeg dat het een onvriendelijk woord is, en dat papa dit niet mag zeggen.

Ik meld Jaimy dat ik met zijn papa ga praten.

Vader zit er lacherig bij. Hij vindt het wel stoer dat Jaimy een scheldwoord roept. Ik leg hem uit wat het voor Jaimy betekent als zijn papa oma uitscheldt. Als ik over het voorval vertel, wordt vader heel stil.

Sinds mijn spontane uitroep, dat papa de liefste van wereld is, heb ik deze zin vaak herhaald. Altijd lichten verdrietige ogen op. Kinderen zijn immers diep verbonden met hun ouders. Wat dat betekent, leerde ik op de opleiding systemische pedagogiek. Juist voor kinderen die thuis veel meemaken, geeft deze zin rust in hun lijf. De kinderen en hun ouders voelen dat ik het meen. Uit de grond van mijn hart.

© Inez van Deudekom, Foto boven: Flickr

Chimamanda Adichie is een Nigeriaans auteur en verhalenvertelster. Ze woont in zowel Nigeria als Amerika. Met groot inlevingsvermogen schrijft en spreekt ze over Afrika en Amerika. In juli 2009 sprek ze op TED.

TED is een jaarlijkse conferentie met de beste bekende en onbekende sprekers ter wereld. Gehouden in Californië, Oxford en India. TED heeft als motto “Ideas Worth Spreading”, en dat doen ze. Iedere presentatie duurt 20 minuten en komt kosteloos en zonder copyright op internet. Het zijn er al ruim 600!

TED gaat over uitvindingen of ontdekkingen, maar vooral over  fabelachtige visies van immer bijzondere of bijzonder gewone mensen. Gebracht met heel veel passie en liefde voor een vak of manier van kijken.

Dit vind ik nog steeds de mooiste: Chimamanda Adichie. Omdat ze met ongelooflijk veel mededogen en inlevingsvermogen praat over zichzelf en anderen. Ze verteld vol humor en laat je op een andere manier kijken naar iets dat we allemaal kennen. Haar verhaal heet “The danger of a single story” (onder het filmpje kun je de Nederlandse ondertiteling aanzetten als je dat wenst).

Lees hier meer over Chimamanda Adichie. Meer filmpjes kijken kan op www.ted.com.

]]> http://www.jasperjobse.nl/inspiratie/chimamanda-adichie/feed/ 0 http://www.jasperjobse.nl/persoonlijke-ontwikkeling/zelfvertrouwen/ http://www.jasperjobse.nl/persoonlijke-ontwikkeling/zelfvertrouwen/#comments Fri, 12 Feb 2010 07:00:43 +0000 Gast Auteur http://www.jasperjobse.nl/?p=246

Een gastbijdrage van Ingrid van den Boogaard:

Onlangs werd ik gevraagd voor een interview een stukje te schrijven over zelfvertrouwen. Wel goed om eens over na te denken, sta je nooit zo bij stil. Dit is wat er bij me opkwam.

Zelfvertrouwen werkt het best als je niet bang bent jezelf ook over te geven aan iets wat groter is dan jezelf.
Voor mij is zelfvertrouwen iets wat dynamisch is, constant in beweging. En om je zelfvertrouwen te verdiepen zijn problemen cq uitdagingen onmisbaar.

Om te weten waar jouw zelfvertrouwen op gestoeld is, waar je eigenlijk op vertrouwt, zul je moeten ontdekken wat je ´zelf´ is.
Voor mij is dit een reis die je hele leven duurt, het ontdekken van je zelf. Het grappige is dat als je zelfvertrouwen zich verdiept, je je juist realiseert dat alles met elkaar verbonden is.
Daar ga je steeds meer op vertrouwen.

Zelfvertrouwen maakt dat je kunt stralen, in je kracht staat, vrijheid ervaart en je gedragen voelt door het leven. Als je je vanuit zelfvertrouwen ook durft over te geven aan iets wat groter is dan jezelf, kun je bergen verzetten.

Bij het project iamoneworld is het vertrouwen op mezelf ook heel belangrijk.
Er komt vanalles op je af en het is essentieel je eigen drijfveren en waardes in het oog te houden, kortom goed bij jezelf te blijven. Zo kan je zelfvertrouwen zich steeds verder verdiepen.

Mijn recept om je zelfvertrouwen op de proef te stellen en te verdiepen:
Ga aan de slag met je dromen, wensen en idealen. Denk groot, ook bij kleine dromen.
En laat je droom in dienst staan van het leven. Kies anders een andere droom.
Doe het hier en nu. Praktisch. Gewoon aan de slag. Stap voor stap.
Draag zo je steentje bij en beproef en verdiep tegelijkertijd je zelfvertrouwen.

Ik kan je voorspellen, het is een ‘rocky ride’, maar je leert je zelf heeeel goed kennen :-)

-

Ingrid van den Boogaard is kunstenaar, filmmaker en ontdekkingsreiziger en publiceert het iamoneworld (I am one world) ezine. I am one world: een reis door de wereld in een voertuig op zonne-energie vanuit de gedachte dat alles een is. Volg dit bijzondere project en lees meer verhalen over persoonlijke ontwikkeling, duurzaamheid en creativiteit EN ontvang je gratis eBook ‘De bouw van de zonnemobiel’ nu op www.iamoneworld.com/gratis-ezine

Foto: Flickr

Van de ene persoon krijg je energie, en de andere persoon kost energie. Bij de één voel je je fitter na afloop, bij de ander ben je bekaf. De één is een motortje voor je de ander een putje. Daar is niets mis mee. En het gebeurt. Dus daar mag je je best bewust van te zijn. Doe je er niets mee en omring je je met mensen die je veel energie kosten (zoals een vervelende baan met dito collega’s), dan loop je op termijn zelfs kans op een burn-out of overspannenheid.

Of je energie krijgt in contact met iemand hangt van het soort contact af dat je hebt met iemand. Grofweg zou je kunnen zeggen dat er vijf pijlers in het contact met mensen zijn:

Verbaal

Hoe praat je met de ander? Ontwikkel je samen ‘taal’? Ontstaan er woorden/zinnen die veel betekenis hebben? Voelt het prettig om je verbaal naar elkaar te uiten? Durft de ander ook echt aanwezig te zijn in een gesprek? Durf je complimenten te geven? Kun je complimenten echt aannemen? Krijg je de ruimte om jezelf te uiten? Kortom: met elkaar een goed gesprek kunnen hebben, dingen durven benoemen, en dat van elkaar kunnen waarderen.

- Goed verbaal contact zorgt ervoor dat je je begrepen voelt.

Non-Verbaal

Durf je de ander aan te raken? Hoe groet je de ander (vooral verbaal of ook non-verbaal)? Durf je te spelen met elkaar? Een aai over elkaars bol, knuffelen, duwen, tikken, hand op elkaars schouder? Voelt het prettig? Ontstaan er rituelen om dit non-verbale heen? Juist door de non-verbale communicatie krijg je een sterke emotionele binding met elkaar. Het versterkt relaties zowel zakelijk als vriendschappelijk. Als je elkaar goed aanvoelt op non-verbaal niveau en weet wat er kan, voelt het goed.

- Goed non-verbaal contact zorgt ervoor dat je je veilig kunt voelen.

Integriteit

Handel en uit je, naar wat je denkt, voelt of wilt? Of houd je je in? Jezelf inhouden kost bijna altijd meer energie dan je uiten. Je kunt je bijvoorbeeld afvragen of je je laat leiden door maatschappelijke beperkingen. Of mogen gedachten komen en gaan zoals ze zich in het contact vormen? Wat in contact heel prettig is, is dat je niet steeds hoeft te raden wat de ander wil of vindt.

- Integer contact zorgt dat je je vertrouwd voelt.

Achtergrond en karakter

Elkaar leren kennen als er oprechte interesse voor elkaar is, is erg leuk. Heeft iemand een natuurlijk verlangen tot rust of juist tot gezelligheid? Denkt iemand: problemen-moeten-er-zijn of denkt iemand aanpakken-en-oplossen? Er zijn veel verschillen in hoe mensen denken, zijn opgegroeid en zich hebben ontwikkeld. Dat van elkaar weten creëert begrip. Is iemand bijvoorbeeld opgegroeid in een ontwricht gezin? Was het thuis competitief? Of draaide het juist om samenwerken? Was je alleen of had je broertjes en zusjes? Heb je veel tijd alleen doorgebracht of waren je ouders er veel om je te vertroetelen? Het heeft bepaald wie je bent geworden.

- Veel van elkaar weten zorgt ervoor dat je je met je achtergrond geaccepteerd kunt voelen.

Balans

In contact zijn er verschillende balansen. Zoals die van geven en nemen, doen en laten, uitnodigen en uitgenodigd worden, trakteren en getrakteerd worden. Zo is het bijvoorbeeld prettig als er weinig mismatch is in de behoefte aan contactfrequentie. Je kunt soms weken intensief met elkaar contact hebben en elkaar ook zo weer een week niet spreken/zien. Is het dan ok als je elkaar weer ziet, ook al zat er een ‘gat’ in jullie contact? Dat gaat op voor fysiek contact, maar ook voor sms, msn, twitter en e-mail. Makkelijk veel bij elkaar kunnen zijn, maar ook zonder elkaar kunnen (hoewel je elkaar dan natuurlijk best kan missen) is geweldig. Het zorgt ervoor dat je je geen zorgen hoeft te maken over aandacht en tijd aan iemand geven.

- Een goede balans zorgt ervoor dat je het contact als ongedwongen ervaart.

Kortom

Fijn contact gaat over jezelf zijn en de ander zien voor wie hij is. Elkaar ruimte geven, maar ook naast iemand kunnen staan. Luisteren en ook kunnen confronteren, na het luisteren. Maar ook fouten kunnen toegeven en excuses kunnen geven en aanvaarden. Goed contact gaat niet om perfectie, maar om waardering en balans. Dit soort contacten geven energie. Aan beide kanten. Het is een 1 + 1 = 3 situatie.

• Kun je voldoende jezelf zijn?
• Wil je elkaars taal spreken?
• Mag je van elkaar leren?
• Kun je elkaar vertrouwen?
• Kun je samen plezier hebben?
• Mag je elkaar aanraken?
• Kan het ook wel eens stil zijn?
• Wordt er naar je geluisterd?
• Is het ook goed als je even niets van je laat horen?
• Mag je wel eens iets fout doen? En mag je het daarna rechtzetten?

Welke drie of vier van de bovenstaande zaken zijn nu echt belangrijk voor je? Kom je bijvoorbeeld tot de conclusie dat je: ongedwongen contact met mensen wilt hebben, waar je je vertrouwd, begrepen, veilig en geaccepteerd voelt? Met als randvoorwaarde dat je in dat contact rustig kan worden of juist energie kan krijgen?  En wil je je geborgen voelen, of nu juist uitgedaagd?

Ernaar handelen

Wanneer je weet wat belangrijk voor je is, kun je ernaar gaan handelen. Je kunt gaan kijken wie energie kost en wie energie geeft.

Pak twee A4′tjes en een pen.

Stap 1:
Maak twee kolommen: links schrijf je de namen van personen van wie je energie krijgt (de motortjes). Rechts zet je de mensen die energie kosten (de putjes). Denk aan je werk, sport, je familie, vrienden, buren, studie, een cursus die je doet enz. enz. Sorteer op je gevoel. Je gevoel is veel betrouwbaarder dan je hoofd.

(Schrik niet als je geliefde in de rechter kolom beland. Vroeger of later was je daar toch wel achter gekomen, en wellicht is het nu nog niet te laat voor een goed gesprek).

Stap 2:
Maak op het andere A4′tje drie kolommen:
1e kolom: Meer gaan zien:
2e kolom: Minder gaan zien:
3e kolom: Helemaal niet meer zien:

Wanneer je klaar bent… dan scheur je de laatste kolom van je papiertje af (als het goed is lucht dat al op), en stop je hem in de prullenbak.

Als je dit gedaan hebt hoef je nu NIETS meer te doen. Mijn ervaring is dat als mensen voldoende duidelijk hebben wat werkt en wat niet werkt, dat ze daarna niet meer op de oude voet verder kunnen. Dus observeer jezelf de komende weken maar eens. En kijk wie je meer opzoekt en bij wie je (bij wijze van spreken) de telefoon niet meer opneemt.

En dan als laatste nog even dit. Stond er een (schoon)moeder/vader, broer of zus in kolom drie? Schrijf deze alsnog bij kolom twee.  Je zult het er namelijk mee moeten doen. Of je wilt of niet. Bedenk je maar dat ze jou of die leuke vriend of vriendin van je op de wereld hebben gezet. Dat hebben ze niet onverdienstelijk gedaan. Anders was jij en je partner er nu niet.

-

Met dank aan co-auteur Abdul-Rahman Advany van Social Imagineers. En aan Martijn Aslander (mede auteur lifehacking.nl) voor de ‘putjes en motortjes’ metafoor.

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.

Als kind al kon ik me enorm verwonderen over mensen die boos zijn op de wereld. Ziedend konden ze zijn en dingen roepen als: “Waarom is dit zus en niet zo?” Prachtige vragen vlogen er dan door de kamer. Maar de antwoorden wilden ze helemaal niet weten. Integendeel, een vraag zo hard mogelijk stellen betekende iets heel anders. Dat vraagteken kon je wel weglaten. Ze wilden boos zijn over onrecht dat hen werd aangedaan. Door de baas, een familielid, god of de willekeur. En ik keek dan verwonderd toe en snapte er vaak geen drol van.

Je wordt geboren in een wereld, die is zoals hij is. Die krijg je cadeau bij je geboorte. Een wereld met prachtige dingen erop. Fantastische natuur, dag en nacht, warm en koud, lekker eten, familie, vriendschappen, de liefde en zo kan ik nog wel even doorgaan. Die wereld is zoals hij is, met hoogtepunten en dieptepunten, meevallers en tegenvallers, vervulling en gemis en de dood aan het einde. Als je geluk hebt mag je je ouders begraven. Zo is het en je krijgt het allemaal cadeau. En bevalt deze planeet je echt niet dan is er een nooduitgang aan het leven.

En toch zijn er mensen die liever boos blijven op die wereld dan hem te zien zoals hij is en er iets moois van te maken. Ze blijven liever klagen over dit en dat alsof ze een lp zijn die in een groef blijft hangen. Of ze praten bij de koffie uren over vroeger-toen-alles-beter-was. Sommigen doen dat maar een paar uurtjes en weer anderen doen het tot hun dood. Wonderlijk. En een beetje zonde.

Wat mij betreft maak je er iets van of je maakt er niets van. Dat laatste is ook goed. Ik besef me terdege dat sommigen zaken meemaken die een mens (bijna) niet kan dragen. En toch, ook dat gaat zoals het gaat.

Ik wil ontdekken, ik heb de helft (en dan druk ik me heel erg zacht uit) van die wereld nog niet gezien, gevoeld, aangeraakt, beleefd, doorleefd en mogen ervaren.

Wat ga jij deze week voor nieuws doen, uitproberen, opzoeken of laten?

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.

Tijd gaat niet altijd even hard. Je tijdsbeleving tijdens een goede vrijpartij is een heel andere als wanneer je in de file staat. En de milliseconden voor een frontale botsing zijn weer heel anders als het wachten op een bus. Tijdsbeleving hangt samen met wat je doet en wat je voelt in dat tijdsbestek.

Lifehacker virus

Waar veel lifehackers (mensen die dingen slimmer en sneller willen doen) last van hebben, is wat ik voor het gemak maar even de efficiënziekte noem. Het virus daarachter is deze gedachte: als je alles zo slim mogelijk doet, dan houdt je tijd over voor leuke dingen. Die gedachte is erg logisch en klinkt direct vreselijk beloftevol. Doe daar nog een portie ‘flow‘ bij en je krijgt mensen die doorslaan in het vergaren van kennis, kunde en software om slimmer te zijn. Die zouden dus zeeën met tijd over moeten hebben… Helaas… De meesten niet.

Flow is een tijdvreter. Wat veel mensen zo waarderen aan flow, is dat het goed voelt. En zoals met veel dingen die goed voelen blijven we daar makkelijk in hangen (denk maar aan die zak chips die je leeg at zonder daar erg in te hebben). Flow gaat gepaard met verlies van tijdsbesef. En als tijd is wat je hebben wilt, moet je het niet verliezen.

Iedereen heeft wel een beetje van die efficiënziekte, ik ook. Ben je ook nog iemand die regelmatig: “Ja, maar…” zegt? Of denkt in termen van “Als ik dit en dat…. dan kan ik eindelijk…”? Dan moet je gaan oppassen.

Neem het boekje ‘The 4 hour workweek’ van Timothy Ferriss. Je geld verdienen met maar 4 uur werken per week, klinkt heel erg efficiënt en riekt naar tijdswinst. Maar het lezen van dit boekje kost je een paar uur. Het ding is 320 pagina’s. Wanneer je overweegt dit boekje te gaan lezen moeten er dus direct alarmbellen gaan rinkelen. Je gaat namelijk opgeven wat je hebben wilt.

Zelf lees ik zelden informatieve boeken die door veel mensen gelezen worden. Wanneer iemand me tipt dat ik iets ‘moet’ lezen dan vraag ik deze persoon wat er zo goed was aan dat boek en wat hij/zij ervan geleerd heeft, of nu anders doet. Ik krijg dan vaak prachtige samenvattingen. En die persoon kan ik ook nog eens concrete vragen stellen… dat boek niet.

Leuk, leuker, leukst en dan zelfs wellicht gelukkig

Wanneer je tijd over wilt houden voor leuke dingen, dan doe je op dat moment dus dingen die niet leuk zijn. Dan word het tijd stil te staan bij de vraag waarom je die dingen doet? Vaak gaat het dan direct over werk. Geloof je dat je alleen maar kunt verdienen door dingen te doen die niet leuk zijn? Werkten je ouders hard, en werk je daarom ook maar hard? Of betekent hard werken stoppen met nadenken? En hoe vaak maak je de balans op of iets ook echt werkt?

Wij zijn in Nederland nogal behept met een sterke arbeidsethos. Maar je hoeft niet meer te doen dan te zorgen dat er brood op de plank komt. En zelfs dat is al een echt ouderwetse gedachte.

Dus doe eens even niks, helemaal niks, en ga zitten tot je je antwoord krijgt. Of zoals iemand eens tegen me zei: “Ik ging op bed liggen en ik zou er pas vanaf komen als ik wist wat ik wilde. Toen ik eraf kwam, wist ik wat ik wilde. Ik wilde een banaan.”

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.

Iemand bij Philips had kennelijk besloten dat mensen niet van mens tot mens ontslagen dienen te worden, maar van brief tot mens. En ook was besloten dat deze brief geautomatiseerd gemaakt en verstuurd moest worden. Dat smaakt vreemd en we zijn mensen, dus dat gaat soms zo. Maar wat teveel zout in het eten lijkt, wordt bijna zout in wonden. Daar waar Philips in de media excuses zou kunnen aanbieden, doet ze er een schepje bovenop met de mededeling: “Het is een betreurenswaardige fout, we gaan zeker naar het systeem kijken”.

Auw! Daar zit net zoveel onmenselijke afstand in (of was dat nu juist menselijk?) als ontslag middels een brief. “Beste treurende heer Philips, inderdaad het systeem heeft pijn, laten we daar een dropje op leggen. En laten we niet naar de mensen kijken…”.

Ik hoop echt heel hard dat deze 13 mensen èn excuses, èn een bos bloemen èn een extra week vakantie krijgen. Maar dat laat ik graag aan Philips over.

Waarom is het nu goed om excuses aan te bieden?

Je excuses aanbieden is niet meer en niet minder dan de ander laten weten dat je je ten volle bewust bent van het mogelijke negatieve effect dat jouw gedrag op de ander heeft. Het is een vorm van stilstaan bij een gebeurtenis die onomkeerbaar is. Het is een manier van zeggen: “Ik heb het gezien, ik weet het, ik voel het en als ik het anders kon doen dan deed ik dat, maar dat gaat niet. Sorry.”

Ik schrijf bewust een gebeurtenis die onomkeerbaar is. Want zo is het. Niemand van ons kan de tijd terugdraaien en niemand van ons kan ervoor zorgen dat een gevoeld gevoel ont-voelt wordt. Wat we echter vaak doen is direct naar de praktische gevolgen kijken van een daad, en kijken of we die gevolgen kunnen herstellen of ongedaan maken. Dan ga je echter voorbij aan het mens zijn. Aan het feit dat het erg pijn kan doen om een ontslagbrief te krijgen. De ervaring kun je NIET undo’en. Alleen stilstaan bij het oplossen van de gevolgen, of het opsporen van de oorzaak is nooit voldoende.

Je excuses aanbieden vraagt dat je mild naar jezelf kunt zijn, en jezelf als mens onder de mensen kunt zien. En dan valt het excuses aanbieden vaak reuze mee. Of blijkt dat iemand je dankbaar is. Omdat je blunder een nog leukere baan opleverde. Bij Sony bijvoorbeeld.

Vraag je eens af: is er iemand aan wie ik mijn excuses zou moeten of willen aanbieden? Wanneer er binnen 3 seconden een naam in je omhoog komt, doe het dan ook. Dat maakt je nog meer mens dan fouten maken.

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.

Iedereen heeft wel een wens of een verlangen. Of minimaal een onbeduidend gevoel dat je iets wilt doen of ooit in de wereld wilt zetten. Veel van ons geven daar geen gehoor aan. Want, en dan komt de lijst:

• Geen tijd
• Geen geld
• Geen ervaring
• Er zijn al genoeg….
• Wie ben ik om….
• Mijn moeder zei…
• Mijn vader zei…
• Ik kan niet…
• Dat zit niet in mijn genen
• Dat doen vrouwen/mannen niet
• Ik heb de moed niet
• Ik kan het niet alleen en om hulp vragen doe je niet

Wat je ook gelooft wat waar is, het is en blijft geloven. En bewijzen dat je iets niet kunt brengt je niet meer dan je gelijk. Het is veel leuker te bewijzen dat het wel kan. Zelfs als je een doel niet haalt of een verlangen niet verwezenlijkt dan is het streven ernaar bevredigend.

Ooit dachten we dat de aarde plat was, nu denken we dat hij rond is. En met dat denkbeeld kunnen we prima uit de voeten. Maar het is niet meer dan een denkbeeld (wist je dat de aarde niet rond maar ovaal is, hij dijt iets uit door het draaien).

Zo’n denkbeeld bepaalt wat mensen doen. De gedachte dat de aarde plat was had een grote impact, omdat mensen bang waren eraf te vallen. Precies dat is waarom Columbus in zijn tijd zo’n held was. Omdat hij met zijn schepen voer tot voorbij waar men dacht dat je eraf zou vallen. Ze geloofden niet dat hij land zou vinden aan de andere kant van de zee.

Columbus geloofde niet in van de planeet vallen. De gebroeders Wright geloofden in vliegen. Dat kun jij ook, in het grote of in het kleine. Er zijn maar weinig mensen die van jou verlangen dat wat we voor waar aannemen niet weerlegd mag worden.

Met welk denkbeeld van jezelf kun je prima uit de voeten?

Om iets voor elkaar te krijgen moet je erin geloven dat het kan. Heb je dat geloof niet, begin dan niet. Maar let op: ik zeg geloven, ik zeg niet dat je meteen een oplossing moet hebben, of dat je iets direct moet doen of bewijzen dat het kan. Nee, dat is met veel dingen schier onmogelijk. Columbus heeft heel veel voorbereiding getroffen en een hoop ‘gekken’ verzameld om mee te gaan. Rome is niet in een dag gebouwd, het eerste vliegtuig niet en een Boeing 747 ook niet.

Als jij gelooft dat je een boek kunt schrijven dan is dat voldoende, punt. Heel veel mislukt ook omdat mensen denken dat ze direct aan de slag moeten. Dat is een overtuiging die je flink parten kan spelen. Sommige dingen hebben gewoon echt tijd nodig.

Ik heb een flink aantal lullige uitzendbaantjes gehad, bijvoorbeeld in een raamloos bankarchief, omdat mijn wens op dat moment niet van de grond kwam. Daar kon ik tot tranen toe verdrietig over zijn, maar één ding deed ik niet: mijn wens opgeven. Ik wist heel zeker, als ik hier in dit archief mijn wens opgeef dan komt het er zeker nooit.

Je hebt iets in je hoofd. Wat wel en wat niet doen?

• 1. Neem je wens, het gevoel in je donder serieus. Het is jouw leven, en van niemand anders.
• 2. Rijpen fase 1: Wanneer je weet wat je wens is: houdt je mond. Prille ideeën of wensen aan mensen vertellen is ideeënmoord. Jij hebt een verlangen. Mensen om je heen hebben dat niet. Die staan met hun benen op de grond staan, en zullen praktisch gaan denken. Ze zullen misschien zeggen dat het niet kan, en ze krijgen in dit stadium gelijk want jij kunt het nog niet weerleggen. Niet doen dus, binnenhouden dat idee. Fruit moet rijpen. Eerst borstvoeding krijgen dan autorijles nemen, niet andersom.
• 3. De volgende stap is informatie vergaren. Lees, kijk naar dingen, bevraag mensen. Kortom verdiep je in dat wat jij denkt dat een bijdrage levert aan je plan. Dat hoeft helemaal niet te betekenen dat je gaat studeren ofzo. De persoon die de eerste gitaar bouwde kon ook niet op les. Dus verzamel wat je nodig hebt, maar blijf het nog voor je houden.
• 4. Stap 4 volgt vanzelf. Ja, echt waar, als je een idee in je hoofd voldoende ruimte geeft ontwikkeld het zich. Net zo lang tot het op eigen benen kan staan en eruit wil. Maar wacht… op dat moment kies je dejuiste mensen om dit bij te doen. Doe dit bij mensen die er open voor staan, mensen waarvan je weet dat ze je niet laten vallen bij ongerief.
• 5. Rijpen fase 2: Van je eerste deelgenoten krijg je feedback. Emotionele feedback (zuchten ze, juichen ze, krijg je de volle aandacht?) en praktische feedback. Komen ze met namen van mensen die je kunnen helpen of laten ze je opnemen?
• 6. Die gekregen feedback laat je ook weer rijpen en rondzingen in je hoofd. Ook hier neem je weer de tijd.
• 7. De cyclus van vertellen en rijpen kun je nu herhalen. Door er meer en meer over te gaan praten. Eerst met iets minder goede vrienden, en later met Jan en alleman. Net zo lang tot er een balans ontstaat tussen jouw wens en de werkelijkheid. Je wens wordt sterker en meer en meer geworteld in de echte wereld. Tot je zo ver bent dat je het kunt doen, of terug kijkt en ziet dat je het voor elkaar hebt gekregen.

En als het nu allemaal niets wordt… dan moet je misschien toch nóg wat meer geduld hebben. In Zweden is een crematorium aangesloten op de stadsverwarming. Dat was daar 10 jaar geleden ondenkbaar en hier in Nederland nog steeds. Maar wellicht als alle olie en aardgas op is dat we daar dan weer heel anders over denken, en de wereld opeens een stuk minder plat lijkt.

De foto’s zijn van Alexandre Duret-Lutz.Het zijn stereografische projecties van 360° graden panorama’s opgebouwd uit zo’n 50 tot 60 foto’s.

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.

Betrouwbaar zijn gaat over beloftes en het inlossen van beloftes. Nu kun je beloftes maken, maar beloftes ontstaan ook. Soms zelfs zonder dat je daar erg in hebt. De belangrijke vraag is dan niet ofje ze maakt, maar hoe je ze maakt.

Het ontstaan van kleine beloftes

Vaak ontstaan beloftes omdat je zelf concrete tijdstippen, aantallen of hoeveelheden noemt. Kortom alles wat meetbaar is. Maar wij mensen praten gelukkig niet de hele dag met elkaar alsof we wetenschappers in een experiment zijn. Kinderen kunnen dat soms heel mooi even wel doen en dan oprecht aan iemand vragen: “Hoeveel houd je van me?”.

Meestal hoef je geen aantallen te noemen. Sommige dingen weet je gelukkig gewoon. Als je zegt: “Ik bel je vanavond”. Dan is dat meestal ergens tussen 18:00 uur en 22:00 uur. En dan mag je in de zomer best om 22:30 uur bellen en in de winter ligt dat weer iets anders omdat het eerder donker is.

Misschien heb je na het lezen van de vorige alinea een ander idee over de tijdstippen, want ik heb een heleboel aannames gedaan. En precies daar zit de crux van het ontstaan van beloftes. Een belofte ontstaat in wat de ander voor waar aanneemt. Dat kan echter iets ander zijn dan wat jij hebt willen overbrengen.

Je kent de volgende situatie vast: Je zegt iets en de ander knikt ja. Je denkt dat je elkaar begrepen hebt en neemt afscheid. Maar wat verwacht die ander nu? Waar laat je de ander nu mee naar huis gaan? Is dat iets dat jij waar kunt maken en wilt maken?

Verifiëren en ondubbelzinnig praten

Er zijn twee simpele manieren waarop je kunt zorgen dat er in jouw hoofd hetzelfde zit, als in het hoofd waar je het gesprek mee voerde.

1. Vraag voordat je een gesprek of een gedeelte van een gesprek afrond (dit soort momenten herken je vaak aan het feit dat de stilte die valt net even langer duurt dan de ‘normale’ stiltes in het gesprek) wat de ander begrepen heeft.
2. Spreek niet dubbelzinnig en neem geen dingen aan die dubbelzinnig zijn.
   Stel, iemand geeft op een vraag het volgende antwoord: “Ja, dat lijkt mij ook het beste, omdat de gewenste uitkomst afhangt van het feit dat hij ook het verband heeft aangetoond tussen de relatie onderling.”
   Het is nu verleidelijk om af te gaan op de ja aan het begin van de zin, en aan te nemen dat hij bevestigd heeft. Ja, is tenslotte een bevestiging. Maar heeft deze persoon ook willen bevestigen? Hij was niet ondubbelzinnig en dus is het handig te checken wat hij nu precies bedoeld heeft.

Het dubbelzinnige is er soms ook met het gebruik van ja en nee als antwoord op schijnbaar simpele vragen. Vooral vragen waarin ontkennende vormen zitten, kunnen lekker verwarrend zijn. Als iemand je vraagt: “Wil je dat ook niet?” En jij antwoord: ” Ja!” Heb je dan ingestemd met het niet-willen? Of wil je wel? En als je nee gaf als antwoord, ontken je dan het niet-willen en wil je het dus wel? Of bevestig je juist in je ontkenning het niet te willen? Meestal kun je het gelukkig wel uit de intonatie opmaken, maar ja dat is dan wel weer een aanname…

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.

Toen ik eens in zo’n situatie zat, zei iemand tegen me “Geldproblemen los je niet met geld op.” Op dat moment begreep ik niet wat ik daar mee moest, maar het bleef wel hangen. Ergens wist ik: ‘dit klopt’.

Geld als rekeneenheid beschouwen

Er zijn veel manieren waarop je naar geld kunt kijken: als je € 1000,- tekort komt, heb je € 1000,- nodig en is je probleem opgelost. Zeker als ingenieur is dat voor mij een aannemelijke gedachte. Geld kun je uitdrukken in aantallen en dus kun je er mee rekenen. Je kunt er een tekort of een teveel van hebben. Dat klopt. En het klopt alleen zolang je het begrip tijd buiten beschouwing laat.

Tijd

Met geld koop je eten, kleding, benzine, en je betaalt je huur of hypotheek ermee. Dat zijn zaken die je of opmaakt of voor een bepaalde termijn krijgt. Eten verteer je, en na een maand wonen ‘koop’ je weer een nieuwe maand wonen. Met geld is het net als met slapen en eten. Je kunt niet zoveel eten of slapen dat je het een jaar niet meer nodig hebt. En de meeste van ons kunnen ook niet cash een huis kopen. Kortom: geld moet rollen. Je hebt er alleen plezier van als je er iets mee doet.

Geld is dus een rekeneenheid, geld is aan tijd gebonden en het uitgeven is noodzakelijk voor je levensbehoeften. Wanneer iemand dus tekort heeft is niet een hoeveel vraag belangrijk, maar een waardoor vraag. Waardoor komt het dat iemand niet genoeg heeft?

“Geldproblemen los je niet met geld op” betekent dat een geldprobleem dat vaker voorkomt of terugkomt, ergens anders dan bij geld zijn oorzaak heeft liggen. Dat geld is een uitingsvorm van een onderliggend probleem.

Natuurlijk is het, wanneer je vaak honger hebt, zinvol je af te vragen of je voldoende eet. Maar stap twee is je afvragenwaardoor je vaak honger hebt. Je kunt niet eenmaal niet een dag zoveel eten dat je een maand niets meer nodig hebt, zo is het ook met geld.

Geld als waarderingsmiddel beschouwen

Geld is ook een middel waar we waardering mee uitdrukken. Als je dus vaak een tekort aan geld hebt dan lever je misschien te weinig waarde. Of je levert wel waarde maar je ziet dat niet, of je levert je waarde op de verkeerde plek, jij ziet het maar anderen niet. Ergens doe je dan iets ‘niet goed’, en krijg je onvoldoende waarde-ring. (Let op: ik heb het niet over rijk worden, maar over gewoon prettig leven).

Als je geen werk hebt is dat heel inzichtelijk, als je wel werk hebt en niet voldoende verdient, dan doe je misschien niet het juiste werk of je baas wil je niet de waarde geven die je levert. Het loont dan de moeite eens te gaan praten met iemand die een andere kijk op je werk heeft dan jij.

Wanneer je akkoord bent gegaan met een laag salaris, is het zinvol je af te vragen hoeveel je jezelf waard vindt. Waarom ben je akkoord gegaan met dat salaris? Komen daar antwoorden op als: In deze branche is niet veel te verdienen. Vraag je dan af waarom je dan in die branche zit. Iemand anders de ’schuld’ geven van de hoogte van je inkomen ‘helpt niet’. Daar word het eenvoudigweg niet meer van. De enige manier waarop je dat salaris omhoog krijgt is door verantwoordelijkheid te nemen voor je situatie. Het is zoals het is.

“Ik ging ooit akkoord met € 1200,- bruto en moest daarvoor ruim 50 uur per week werken. Toen ik om salarisverhoging vroeg zei mijn baas: “Je bent er zelf mee akkoord gegaan.” En dat was dat en voor haar ook meteen het einde van het gesprek. Ze had gelijk, maar de wens meer te verdienen bleef. Dus ging ik op zoek naar een plek waar ik meer kon verdienen.”

Geld als energie beschouwen

Onlangs las ik weer ergens de zin “Geld is energie.” Wanneer ik zoiets lees, krommen mijn tenen een beetje, zeker als het in een ’spiritueel’ boekje vol aquarellen staat. Maar het is wel waar.

Geld is deels net als elektriciteit. Het stroomt je portemonnee in en weer uit. En op het moment dat het in de handen van iemand anders is, is het (in tegenstelling tot elektriciteit) nog steeds dezelfde hoeveelheid energie (de inflatie buiten beschouwing gelaten). Die persoon kan het op zijn beurt ook weer uitgeven. In dat opzicht is geld dus energie, omdat je het kunt doorgeven zonder dat het waarde verliest.

Geld is gekoppeld aan vertrouwen

Vroeger was geld gemaakt van goud en zilver. Metalen die iedereen wel wilde hebben. Dat is allang niet meer zo. We werken met een ander vertrouwenssysteem van moeilijk na te maken briefjes tot giraal beveiligd (internet) geld, aandelen, opties en obligaties. Allemaal op basis van vertrouwen. Op bepaalde momenten ruil je dat vertrouwen in voor boodschappen, een nieuwe fiets of een auto.

Of je ergens vertrouwen in hebt is een kwestie van emoties, waarbij (onbewust) veel meespeelt. Het kleurrijke ICESAVE logo riep bij mij in den beginne heel andere emoties op dan op dit moment (en dan heb ik nog het geluk dat ik er geen rekening had).

Geld kun je dus zien als een rekeneenheid, waarderingsmiddel, het is energie en de waarde is ook nog eens gekoppeld aan emoties.

Geld als liefde beschouwen?

Nu komen we op glad, maar spannend ijs. Als geld een uitdrukkingsvorm van waardering is, op energie lijkt en aan emotie gekoppeld is, dan is het idee dat geld liefde is niet zo heel vreemd.

Als iemand vaak iets voor je doet en je bedankt die persoon nooit, dan gaat dat wringen. Als je niet voldoende salaris krijgt, je daarvan baalt en je blijft toch dat werk doen zonder te solliciteren, dan gaat dat wringen.

Je kunt geld net als liefde aannemen of weigeren. Zowel geld als liefde heb je nodig in deze wereld: liefde om jezelf vanbinnen gezond te houden, geld om je bestaan buiten je gezond te houden. Geld is een middel waarmee je voor jezelf en voor anderen kunt zorgen. In een bepaald opzicht is dat ook waar liefde over gaat…

Wat is jouw visie op geld?

Dit artikel is ook gepubliceerd op www.lifehacking.nl. Foto: Flickr.