Niets horen, voelen of zien

Onlangs werd ik geïnterviewd. Zelfbenoemd stadsgastvrouw van Arnhem, Petra Else Jekel, en ik zaten aan de Rijnkade. Terwijl ik over het water uitkeek, een briesje door mijn haar voelde en het laatste zonlicht over mijn wang gleed, nodigde Petra me uit me in mijzelf te keren en daarna weer te voorschijn te komen met alles wat ik daarbinnen gevonden had. Het was een ontroerende gewaarwording.

Het deed me denken aan al die keren dat ik het tegenovergestelde had willen doen. Als ik bijvoorbeeld een klus op tijd ‘moest’ afkrijgen of op een zaterdag door een overvolle Kalverstraat liep. Of als de hond van de buren weer uren lag te janken. Ken je dat? Dat gevoel dat je er gewoon even niet wil zijn?

Niets horen, voelen of zien.

Je zintuigen ‘afsluiten’ en focussen op dat wat moet. Maar terwijl je bewust een poging doet de wereld om je heen te ontkennen, blijft je onderbewuste continue registreren wat er om je heen gebeurt. Een gekke tegenstrijdigheid.

Je lichaam kan dat als gevaarlijk ervaren. Niet opletten vergroot namelijk de kans op ongelukken en om je daarvoor te behoeden maakt je lijf cortisol (het stresshormoon) aan, wat je alerter maakt. Alerter = beter opletten = minder brokken. Je ervaart dus onbewust meer van je omgeving en gaat bewust harder je best doen om je daarvan af te sluiten. Voor je het weet zit je in een vicieuze cirkel die je echt nergens brengt. Brrr….

Tegenwoordig ervaar ik mijn omgeving heel anders.

Een overvolle congreszaal? De spitstrein? De Albert Heijn om zes uur? Ik besluit dat ik precies op de juiste plek ben, daar waar ik wezen moet met alles er op en er aan. Met het erkennen van dat wat is, ontstaat er ruimte. Ik merk mijn ademhaling weer op en mijn buik ontspant.

En in plaats van me te proberen af te sluiten, gebruik ik juist heel bewust mijn zintuigen. Als je de omgeving als heftig ervaart, lijkt dat misschien een tegengestelde gedachte, maar dat is het niet. Ik ga op zoek naar grappige dingen, luister gesprekjes af of dans op het winkeldeuntje. Ik leg een hand in mijn nek om mijn lichaamssensoren ‘wakker’ te maken. En soms, als ik iemand zie lopen met een nepbontje of iets anders harigs aan, strijk ik er stiekem even met mijn hand langs.

Bij dat alles concentreer ik me op mijn eigen lijf, mijn ervaringen, mijn zintuigen. Wat gebeurt er in mijn lichaam? Wat voel ik in mijn lijf? Mijn zintuiglijke focus gaat dus naar binnen en dan is het in die overvolle spitstrein ineens heel goed te doen!

Een bijdrage van Janneke Robers, Foto: Flickr Robin Jay
4 Reacties
  1. Dank jullie wel voor de heerlijke reacties en het delen. Ben blij dat mijn blog zoveel herkenning en ook nieuwe inzichten brengt. En ja, als je weet hoe het werkt, kun je er ook mee ‘spelen’.

  2. Dank je wel voor het delen. In liefde heb ik dit verhaal gedeeld op mijn pagina op facebook.

  3. Mooi als het lukt om zo’n ‘omkering’ te maken! Leuke voorbeelden om eens uit te proberen.

    Soms heb ik gewoon ‘zin’ om me druk te maken over de drukte om me heen. Dat zorgt er paradoxaal genoeg voor dat ik mezelf weer even voel en dan moet ik vervolgens onherroepelijk om mezelf lachen. Vanuit dit milde gevoel kan ik dan weer kijken naar de mooie, grappige en kleine dingen om me heen. Naar binnen – Naar buiten maar niet meer binnenstebuiten ;-)

  4. Wat een fijn schrijfsel. Ik herken heel erg dat hoe hectisch of afleidend ik een omgeving ervaar, samenhangt met hoe ik me op dat moment voel. Of ik er helemaal kan zijn en het kan “pakken”. Zoals jij het beschrijft snap ik ineens hoe dat werkt. Vanaf nu kan ik het denk ik wel expres doen. En als dat niet lukt, dan ga ik gewoon ergens anders naartoe. Dat vrijwel altijd wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *