Ik vind dat je een mooie vraag stelt en ik wil graag proberen een antwoord te formuleren.

Wat jij beschrijft is denk ik precies wat we bijna allemaal doen: we splitsen in goed/fout. En door onszelf fout te maken ontstaat wat jij beschrijft: gefrustreerd en gekwetst raken. Dus kiezen we (vanuit dit perspectief logisch) voor wat we zien als enig alternatief: de ander fout maken, zodat we zelf kunnen ‘blijven bestaan’.

Het ‘naar jezelf kijken’ gaat er wat mij betreft over, om patronen in jezelf te herkennen van hoe (en waarom) je bijv. de dingen doet, op anderen reageert etc.. En gaat er zeker niet over om jezelf fout te maken, dat is echt zinloos geweld naar jezelf. Het herkennen helpt je juist liefdevoller met jezelf om te gaan (en daardoor ook met de ander). En als je dan op enig moment in contact bent met iemand die alleen maar op je bagagedrager wil zitten kun je daar ook met meer gemak en ontspanning een andere houding naar hebben. Je hoeft dan niet te kiezen tussen jezelf fout maken of de ander, (bovendien, die beoefent misschien ook slechts een ongelukkige manier van in contact willen zijn) maar je kunt vrij beslissen wat jij wel of niet wilt met de ander. Als je vanuit een vrije houding, dus zonder goed/fout oriëntatie besluit om geen contact te willen met de ander zul je merken dat dat wezenlijk anders is. Respectvoller, naar beide kanten.

Ik hoop dat ik iets duidelijk heb kunnen maken van hoe ik ernaar kijk, hoewel ik me ook realiseer dat het misschien wel weer meer vragen oproept ;-)

Ik hoor het graag!
Willy

Ik verwerp naar jezelf kijken niet, integendeel. Maar ik vraag me toch af hoe je het volgende in dit licht ziet:

Stel je ervaart de ander als een ‘putje’ in (bepaalde momenten van) het contact.

- je gaat bij jezelf na; waarom loop ik precies bij dit leeg? Wat heeft dat met mij te maken? Enz.

Je telt de uitkomsten bij elkaar op en je concludeert dat er tijdens het contact een onbalans is in uiten en luisteren. Oftewel de ander vraagt interesse en belangstelling maar is zelf de kunst van het luisteren niet machtig.

Waar ligt dan de grens in het naar jezelf kijken en daar dus verantwoording nemen en die ander als verantwoordelijk stellen?

De reden dat ik jouw mening hierover vraag is omdat ik bij mezelf merk dat ik gekwets raak wanneer ik louter naar mezelf kijk. Op een gegeven moment raak je behoorlijk gefrustreerd als je steeds maar naar jezelf kijkt in zo’n situatie. Dan krijg je gevoelens als je onder gewaardeerd voelen tot aan niet interessant genoeg zijn, wegcijfering..

Ben je dan op de goede weg als je dán wéér naar jezelf kijkt en concludeert dat de gevoelens die je nu krijgt van het contact wederom meer over jezelf zeggen dan over de ander? In hoeverre help je jezelf dan in je ontwikkeling of help je jezelf juist de sloot in, ten onrechte?

Ben benieuwd.

een mooi en interessant stuk heb je geschreven, complimenten.

Daar waar jij zegt: “als laatste nog even dit” wordt het voor mijn gevoel echter pas écht interessant. Je kunt natuurlijk niet (zoals jij ook aangeeft) alle putjes simpelweg elimineren… en dan? Verduren? Misschien juist interessant om te kijken wat er in jezelf getriggerd wordt dat jij iemand als een putje ervaart. Dan wordt het pas echt spannend denk ik zelf.

Willy van der Kamp