Mevrouw A. (39 jr) komt bij me voor de eerste sessie. Omdat ze niet weet wat ze wil met werk, en veel is haar ‘teveel’.
“Ik heb al zoveel gedaan, het moet eens klaar zijn.” zegt ze. Ze maakt een vermoeide en doorleefde indruk, meer dan ik bij iemand van haar leeftijd verwacht. En ze is een soort van moedeloos-immer-kwaad. Ik krijg meteen het gevoel dat het hier over onverwerkte rouw gaat, nog voor ik iets weet over haar geschiedenis.
Wat is het toch soms moeilijk om nee te zeggen. Ik worstel er zelf nog wel eens mee en mijn cliënten dikwijls. Hoe komt dat? Waarom is dat drieletter woord soms zo beladen? Waarom kan het voelen alsof het heiligschennis is om nee tegen iets te zeggen? En waarom belanden we op feestjes waar we niet heen wilden?
Een gastbijdrage van: Liesbeth Jongkind
Ik heb twee pubers die – ik zeg het er meteen maar bij – weinig voor school hoeven doen en toch goede cijfers halen. Dus die alle tijd hebben voor iets dat jammer genoeg nog niet bestond toen ik een puber was: chillen. De tijd die wij overhielden als ons huiswerk af was, brachten wij door met onze moeders helpen boodschappen doen en de was opvouwen. En véél buiten uit het zicht te blijven, zodat er geen nieuwe klusjes voor ons verzonnen konden worden. Mijn pubers van dertien en zestien jaar lijken alle tijd van de wereld te hebben. Huiswerk? Dat maken ze in één van de vele wegens docententekort uitgevallen lessen op school. Tijd na schooltijd is vrije tijd. En natuurlijk gebruiken ze die niet voor iets wat een volwassene nuttig zou kunnen vinden. Ze chillen.
Het speelde op kinderdagverblijf Dikkertje Dap, twaalf jaar geleden. Omdat het mijn manier van werken met ouders en kinderen voorgoed heeft veranderd, neem ik jullie mee terug in de tijd.
Theme: TheBuckmaker.com WP Themes | WordPress Hosts, Web Radio
